In 2021 kreeg ik een leuk aanbod dat ik niet aan me voorbij zou laten gaan. Een goede vriend van me liep stage in Longyearbyen, de meest noordelijke nederzetting met een permanente bevolking. Hij had een net wat groter appartement gehuurd, in plaats van de kleinste en goedkoopste, zodat hij een bank had voor gasten om te overnachten. Voor de meerprijs was ik ook een weekje welkom. Dat hoefde je mij geen tweede keer te vertellen. Ik wist niet wanneer ik weer de kans zou krijgen, en zo geschiedde sta ik op 24 Oktober 2021 op Schiphol voor mijn eerste solo vlucht.
Ik was wel een skere student, maar misschien wel een beetje té skeer. Om zo’n 100 euro te besparen had ik een vlucht met een 19 uur overstap op Oslo Gardermoen Airport. Ik had geen hotel geregeld, en omdat Corona nog een ding was, mochten we niet eerder door de security. Aan de landzijde van het vliegveld kun je echt nergens slapen, en ik heb echt gestreden die nacht. Best vaak de lift naar boven genomen met mijn kubieke meters om te kijken of we al door security mochten, om weer naar beneden te gaan. Ik weet nog goed dat ik half slaapdronken een lotgenoot tegenkwam die zei van “We go up and down and up and down and up and down.” Echt type 3 fun.
Na een bizarre overstap op Tromsø, omdat we voor de wet Schengen uit gaan, en dus door paspoortcontrole moeten, kom ik aan op het donkere Spitsbergen. De zon was net voor het laatst onder gegaan, en die zal ik zeker een week lang niet meer zien. Na een beetje treuzelen met mijn kleding miste ik bijna de bus naar het dorp, maar gelukkig waren er ook nog treuzelaars in de bus zelf. Eenmaal aangekomen, werd ik uitgedaagd om mee te doen met een pubquiz omdat ik “slim was”. Ik heb die mensen eens laten zien hoe goed intelligentie en triviant-vaardigheid correleren.
Omdat de winter was begonnen was dit de laatste week dat er überhaupt nog boten vertrokken voor toeristen. Het was gelukkig niet zo heel donker, dus het had zeker nog zin om mee te gaan. Zo was ik de volgende ochtend op tijd wakker om de boot naar Barentsburg te nemen. De enige andere echte nederzetting op Spitsbergen (ik tel Ny Ålesund niet echt). De boottocht duurde ongeveer anderhalf uur, en het werd snel duidelijk dat ik hele dagen kon genieten van de schemerkleuren. Er waren niet veel anderen die zo vroeg op wilden staan. Er waren volgens mij maar zo’n 7 mensen aan boord, op zich wel gezellig, zo’n kleine groep. Verder was het uitzicht vanaf de boot echt prachtig. Ik ben blij dat ik een verrekijker bij had.
Eenmaal aangekomen kregen we een korte rondleiding door het Russische dorp, die eindigde in een kroeg. Het was echt Russisch. De mensen waren Russisch, de prijzen waren in roebels, en er stond een bust van Vladimir Lenin. En ja, when in Rome. Dus om 11 uur ‘s-ochtends stond ik daar aan de bar en vroeg ik om vodka; kreeg ik de vraag of ik een shot of heel de fles wilde. Die shot was oprecht lekker, dus ben daarna teruggegaan om te vragen wat die fles kostte.
Met fles in hand ging ik weer de stad in. Kocht snel in de souvenirwinkel een muts, en na het maken van nog een paar foto’s moest de boot weer terug. Op de terugweg voeren we langs Grumant, een verlaten dorpje tussen Longyearbyen en Barentsburg in. Ik kreeg toen van een Duits koppel op de boot of ik ook naar Pyramiden ging de dag erop; de laatste van het jaar nota bene. Ik had geen ticket, omdat ik dat eigenlijk te duur vond, maar na deze vaart was ik wel verkocht. De dag was echter nog niet over.
Die dag stond ook een bustour op de agenda, om zo’n beetje alles te bezichtigen dat er te zien viel buiten in Longyearbyen. Deze begon met een meet & greet met een paal, ging verder langs de kolenmijnen in het oosten, waar ook een paar reusachtige satellietantennes te zien waren. Tot slot gingen we nog langs de zaadbank. De buschauffeur had duidelijk een schurft aan die doos, en zei “veel plezier, tot zo”. Bij het terugbrengen zijn we ook nog even in Nybyen geweest. De afvallige pauperbuurt van Longyearbyen, inzoverre dat kan bestaan, maar toen was het inmiddels te donker om nog echt iets te zien.
Na een dag eerder de hele ochtend op een boot te hebben gezeten was het tijd om een hele dag op een boot te zitten. Waar er gister 70 mensen aan boord waren, was de boot vandaag bijna vol. Deze keer naar Pyramiden, het Soviet spookdorp, dat kort na een vliegtuigcrash waarin de helft van het dorp omkwam, waaronder de volledige KGB van het dorp, werd verlaten. De boot ging ook langs andere bezienswaardigheden zoals een hut die gebruikt werd door een van de eerste ontdekkingsreizigers hier, en een gletsjer. Volgens de gids op de boot zou er hier elke dag een ijsbeer met jonkies zijn gespot. Uitgerekend alleen dit keer niet.
Toen we aankwamen in Pyramiden was het inmiddels vrij donker. Na een korte busrit en een wandeling door het dorp, en een bezoekje aan wat verlaten gebouwen, eindigden we in het “Cultuurhuis” waar een paar dagen eerder een tafeltennis toernooi werd gehouden. Omdat hier geen bereik was, werd de muziek hier via een platenspeler verzorgd. Er was hier ook een souvenirwinkel, maar hier waren geen interessante dingen die niet ook in Barentsburg hingen. De boottocht terug was volledig in het donker. Volgens de gids zou hier elke nacht al het noorderlicht zichtbaar zijn geweest de afgelopen paar weken. Het was helaas bewolkt.
Donderdag ben ik met die vriend van mij door het dorp gewandeld naar Nybyen, en over de volledig bevroren rivier weer terug. Dit was echt bizar op sommige plekken, alsof zwaartekracht optioneel was toen dit bevroor. In de korte tijd dat ik daarna in het appartement was heb ik een spier verrekt onder mijn voet. Hier kwam ik pas echt achter toen ik even later naar het museum ging. Het vele staan was dan ook zeker geen welkome aangelegenheid.
Gelukkig stond er alleen nog maar hiken op het menu. De dag erop gingen we voor een korte hike over Adventdalen. Voordat we het dorp uitgingen, kreeg ik eerst een crash course geweer laden. Mocht het zo zijn dat we een ijsbeer tegenkomen die niet weg wil, dan zal er geschoten moeten worden, ook wanneer die vriend van me zijn arm breekt of iets en niet zelf kan schieten. We zijn geen ijsberen tegengekomen, gelukkig, maar wel afval en een hele kudde rendieren.
Mijn voet mocht ook de voorlaatste dag de pret niet drukken. We hadden een lange hike gepland met ijsgrotten. De pijn mocht de pret niet drukken. Paracetamol en door. De hike was met een best grote groep, ik denk een man of 7, waaronder een geoloog. Toen we vervolgens aan de voet van een gletsjer aankwamen bij een berg stenen, ging de geoloog meteen op zoek naar leuke stenen. Het was haar redelijk gelukt, met best veel goed bewaarde fossielen van bladeren. Het uitzicht tijdens de hele hike was echt prachtig, en omdat ik niet fit ben had ik uiteindelijk veel meer pijn door de verzuring van mijn benen, waardoor ik ook geen last meer had van mijn voet. Bijna bovenaan de berg gingen we een smalle grot in, die aan de andere kant opende naar de hemel, met zicht op een imposante bevroren waterval. Bij de entree was een gigantisch blok kristalhelder blauw ijs dat nog jaren mijn laptopachtergrond is geweest. Helaas gleed ik bij de afdaling uit, en kwam met mijn schenen recht op een scherpe rots onder de sneeuw. Dit maakte de “mijn alles doet pijn” situatie niet veel beter. Gelukkig heb ik niets gebroken, anders hadden we wel een probleem.
Een paar uur later werd duidelijk dat we dat ook hadden; er was noorderlicht gespot, en we moesten dus snel zijn. Ik zou eindelijk mijn kans krijgen. Zo geschiedde gingen we met de hele groep naar het strand. Hier stond een hele menigte te wachten. We hebben hier zeker een uur gestaan. Toen we bijna op het punt stonden om weer terug te gaan, spotten we een beetje groen licht in de verte. In no-time nam het mijn hele gezichtsveld in beslag. Het was prachtig om te zien hoe het licht door de lucht danste, een uur lang ook. Dit is zeker een van de mooiste dingen op aarde.
De laatste dag heb ik niet zoveel gedaan, vooral uitgerust, deels ook omdat ik nog steeds last had van mijn voet, maar ook omdat er twee extra mensen bij kwamen in die flat. Dit was vrij krap, maar het paste.
Op de terugweg had ik weer een gare overstap in Tromsø. Hier moest ik zelfs mijn ruimbagagekoffer van de band halen, om door “nothing to declare” te lopen, en het 10 meter verderop weer door security te halen. We kwamen immers Schengen weer in. De overstap in Oslo was dit keer een stuk korter, maar toch heb ik geregeld dat ik een hotel had, want ik wilde geen herhaling van de vorige keer.
Wat wel voor herhaling vatbaar is, is Spitsbergen zelf. Echt een prachtig eiland, misschien wel de mooiste plek op aarde. Overnachtingen en activiteiten zijn alleen wel enorm duur, dus ik wacht wel tot ik weer een keer bij iemand op de bank kan slapen.
Bring me the fuck back
Met fles in hand ging ik weer de stad in. Kocht snel in de souvenirwinkel een muts, en na het maken van nog een paar foto’s moest de boot weer terug. Op de terugweg voeren we langs Grumant, een verlaten dorpje tussen Longyearbyen en Barentsburg in. Ik kreeg toen van een Duits koppel op de boot of ik ook naar Pyramiden ging de dag erop; de laatste van het jaar nota bene. Ik had geen ticket, omdat ik dat eigenlijk te duur vond, maar na deze vaart was ik wel verkocht. De dag was echter nog niet over.
Die dag stond ook een bustour op de agenda, om zo’n beetje alles te bezichtigen dat er te zien viel buiten in Longyearbyen. Deze begon met een meet & greet met een paal, ging verder langs de kolenmijnen in het oosten, waar ook een paar reusachtige satellietantennes te zien waren. Tot slot gingen we nog langs de zaadbank. De buschauffeur had duidelijk een schurft aan die doos, en zei “veel plezier, tot zo”. Bij het terugbrengen zijn we ook nog even in Nybyen geweest. De afvallige pauperbuurt van Longyearbyen, inzoverre dat kan bestaan, maar toen was het inmiddels te donker om nog echt iets te zien.
Na een dag eerder de hele ochtend op een boot te hebben gezeten was het tijd om een hele dag op een boot te zitten. Waar er gister 70 mensen aan boord waren, was de boot vandaag bijna vol. Deze keer naar Pyramiden, het Soviet spookdorp, dat kort na een vliegtuigcrash waarin de helft van het dorp omkwam, waaronder de volledige KGB van het dorp, werd verlaten. De boot ging ook langs andere bezienswaardigheden zoals een hut die gebruikt werd door een van de eerste ontdekkingsreizigers hier, en een gletsjer. Volgens de gids op de boot zou er hier elke dag een ijsbeer met jonkies zijn gespot. Uitgerekend alleen dit keer niet.
Toen we aankwamen in Pyramiden was het inmiddels vrij donker. Na een korte busrit en een wandeling door het dorp, en een bezoekje aan wat verlaten gebouwen, eindigden we in het “Cultuurhuis” waar een paar dagen eerder een tafeltennis toernooi werd gehouden. Omdat hier geen bereik was, werd de muziek hier via een platenspeler verzorgd. Er was hier ook een souvenirwinkel, maar hier waren geen interessante dingen die niet ook in Barentsburg hingen. De boottocht terug was volledig in het donker. Volgens de gids zou hier elke nacht al het noorderlicht zichtbaar zijn geweest de afgelopen paar weken. Het was helaas bewolkt.
Donderdag ben ik met die vriend van mij door het dorp gewandeld naar Nybyen, en over de volledig bevroren rivier weer terug. Dit was echt bizar op sommige plekken, alsof zwaartekracht optioneel was toen dit bevroor. In de korte tijd dat ik daarna in het appartement was heb ik een spier verrekt onder mijn voet. Hier kwam ik pas echt achter toen ik even later naar het museum ging. Het vele staan was dan ook zeker geen welkome aangelegenheid.
Gelukkig stond er alleen nog maar hiken op het menu. De dag erop gingen we voor een korte hike over Adventdalen. Voordat we het dorp uitgingen, kreeg ik eerst een crash course geweer laden. Mocht het zo zijn dat we een ijsbeer tegenkomen die niet weg wil, dan zal er geschoten moeten worden, ook wanneer die vriend van me zijn arm breekt of iets en niet zelf kan schieten. We zijn geen ijsberen tegengekomen, gelukkig, maar wel afval en een hele kudde rendieren.
Mijn voet mocht ook de voorlaatste dag de pret niet drukken. We hadden een lange hike gepland met ijsgrotten. De pijn mocht de pret niet drukken. Paracetamol en door. De hike was met een best grote groep, ik denk een man of 7, waaronder een geoloog. Toen we vervolgens aan de voet van een gletsjer aankwamen bij een berg stenen, ging de geoloog meteen op zoek naar leuke stenen. Het was haar redelijk gelukt, met best veel goed bewaarde fossielen van bladeren. Het uitzicht tijdens de hele hike was echt prachtig, en omdat ik niet fit ben had ik uiteindelijk veel meer pijn door de verzuring van mijn benen, waardoor ik ook geen last meer had van mijn voet. Bijna bovenaan de berg gingen we een smalle grot in, die aan de andere kant opende naar de hemel, met zicht op een imposante bevroren waterval. Bij de entree was een gigantisch blok kristalhelder blauw ijs dat nog jaren mijn laptopachtergrond is geweest. Helaas gleed ik bij de afdaling uit, en kwam met mijn schenen recht op een scherpe rots onder de sneeuw. Dit maakte de “mijn alles doet pijn” situatie niet veel beter. Gelukkig heb ik niets gebroken, anders hadden we wel een probleem.
Een paar uur later werd duidelijk dat we dat ook hadden; er was noorderlicht gespot, en we moesten dus snel zijn. Ik zou eindelijk mijn kans krijgen. Zo geschiedde gingen we met de hele groep naar het strand. Hier stond een hele menigte te wachten. We hebben hier zeker een uur gestaan. Toen we bijna op het punt stonden om weer terug te gaan, spotten we een beetje groen licht in de verte. In no-time nam het mijn hele gezichtsveld in beslag. Het was prachtig om te zien hoe het licht door de lucht danste, een uur lang ook. Dit is zeker een van de mooiste dingen op aarde.
De laatste dag heb ik niet zoveel gedaan, vooral uitgerust, deels ook omdat ik nog steeds last had van mijn voet, maar ook omdat er twee extra mensen bij kwamen in die flat. Dit was vrij krap, maar het paste.
Op de terugweg had ik weer een gare overstap in Tromsø. Hier moest ik zelfs mijn ruimbagagekoffer van de band halen, om door “nothing to declare” te lopen, en het 10 meter verderop weer door security te halen. We kwamen immers Schengen weer in. De overstap in Oslo was dit keer een stuk korter, maar toch heb ik geregeld dat ik een hotel had, want ik wilde geen herhaling van de vorige keer.
Wat wel voor herhaling vatbaar is, is Spitsbergen zelf. Echt een prachtig eiland, misschien wel de mooiste plek op aarde. Overnachtingen en activiteiten zijn alleen wel enorm duur, dus ik wacht wel tot ik weer een keer bij iemand op de bank kan slapen.
Bring me the fuck back
Reacties
Een reactie posten