Bekijk mijn reis hier!
In voorbereiding op mijn 3 weken lange Japanreis in Oktober, veruit de langste reis die ik ooit heb gemaakt, had ik begin 2025 een reis gepland naar o.a. Spanje voor de smalspoortreinen in het noorden. Toen ik dit in de groep gooide bleek er animo van een vriend om mee te gaan. Altijd leuk. Zo geschiedde stapte ik 26 April in de trein naar het zuiden.
26 Apr: Naar de Spaanse grens
Na een korte sprint door België, stapten we in Lille op de Ouigo naar Parijs, waar we, voordat we verder gingen naar het zuiden, eerst een beetje gingen sightseeën met het Parijse vriendje van mijn metgezel. Hier hebben we kunnen genieten van de Appie en het vrijheidsbeeld. We hadden iets te fanatiek te genoten, waardoor we vervolgens mochten haasten naar Montparnasse, waar onze TGV stond te wachten Hendaye, net voor de Spaanse grens.
In Hendaye moest ik voor dat de trein ging, eerst een kaartje regelen om met FIP gratis te mogen reizen met Euskotren. Dit duurde best lang omdat er niemand bij het loket was. Er was wel duidelijk personeel aanwezig, dus uiteindelijk kwam er toch iemand even een kaartje uitdraaien, waarnaar we door konden naar Irun, waar we een enig appartementje hadden geboekt.
27 Apr: San Sebastian en Bermeo
Na lekker wakker te zijn geworden, en bij een cafeetje te hebben genoten van een lekkere tortilla, ging de reis weer verder, met als eerste halte San Sebastián. Het was niet echt zonnig, maar alsnog best prima weer om over het strand te lopen. Beter dan de regen van de avond ervoor.
In San Sebastián is een funiculair naar Monte Igueldo. Naast een leuk uitzicht over de stad is hier ook een heel gare permanente kermis. Niet echt de moeite waard om heel lang te blijven, dus we gingen vrij snel weer naar beneden, om met de bus de stad in te trekken.
Na totaal 3,5 uur in San Sebastián was het tijd om weer door te gaan naar Bermeo. Om hier te komen hadden we een overstap in Amorebieta. Onze overstap was niet op hetzelfde station. Amorebieta heeft 2 stations op een korte afstand van elkaar. De overstap op de trein naar Bermeo zou 7 minuten zijn. Google Maps noemt dit echter 10 minuten lopen. Niets wat een sprintje niet kon fixen, en zo geschiedde kwamen we precies op tijd aan voor de trein naar het mooie dorpje aan de kust.
Misschien mooier nog dan het dorpje was het estuarium waar de trein langs reed. Het was vloed toen we heen gingen, dus stond de vallei volledig blank, maar toen we 2 uur later terug gingen tijdens golden hour konden we echt optimaal genieten van het lichtjes drooggevallen landschap tussen de bergen. In Bermeo zelf hebben we over de Baskse eetcultuur geleerd. Hier bestel je geen maaltijden bij restaurants, al kan dit wel op sommige plekken, maar haal je een reeks kleine hapjes die ten toon gesteld liggen op de bar of achter de vitrine. Geen menu kaart of niets. Het was nog echt lekker ook.
Na het diner gingen we rechtstreeks naar Bilbao, waar we 2 nachten in een capsule hotel hadden. Voordat we gingen slapen gingen we nog even een terrasje pakken, en daarna naar een bar. In de bar hebben we hele goeie cheesecake gehaald uit de vitrine. We konden er niet optimaal van genieten, want we werden al snel lastig gevallen door een guy die echt niet snapte dat wij zijn taal niet spraken, en ons maar niet met rust wilde laten, dus hier zijn we daarna ook niet heel lang gebleven.
28 Apr: Bilbao
In Spanje moet je voor bijna alle treinen reserveren. Spontaan reizen kennen ze daar niet echt, dus gingen we vroeg in de ochtend naar het hoofdstation van Bilbao om merendeel van onze treinen te boeken. We konden maar een paar treinen online reserveren, en een paar anderen aan het loket in Aachen, maar de meesten kon je alleen in Spanje reserveren. Dit duurde even omdat ze eerst iemand moesten zoeken die Engels sprak, die het daarna prachtig vond dat we een hele rondreis gingen maken door het land.
Daarna konden we de stad in duiken. Een kwartier later stond ik in een souvenirwinkeltje, rekende ik af voor een koelkastmagneet, en viel het licht uit terwijl mijn metgezel nog aan het neuzen was. Afgebeeld een foto gemaakt in de seconde dat het licht uitviel. Bijzonder. Stroomuitval zie je niet vaak. We liepen de winkel uit en zagen elders ook dat het licht uit was. We hadden nog wel 4G dus we dachten "oh, het zal misschien de straat zijn.” Het wordt snel duidelijk dat heel Bilbao geen stroom heeft. Het werd snel druk op straat omdat niemand kon werken, en dus maar van het zonnige weer ging genieten. Wij gingen maar gewoon de stad verkennen, want dat was anders toch het plan, en Bilbao is zo’n enige stad, waarom ook niet. Na zo’n anderhalf uur zonder stroom gingen we maar gewoon ergens eten. Ik had reserve cash dus dit zou geen probleem zijn. Gelukkig was dit niet nodig, en kwam de stroom weer terug.
Na de stad wat verder te hebben bezichtigd werd duidelijk voor ons dat de anderhalf uur lange stroomstoring in Bilbao heel Spanje had plat gegooid, en dat wij als allereerste weer stroom hadden. Sommige delen hadden bijna 24 uur later pas weer stroom. Voor het diner hebben we pizza gehaald, en achteraf nog wat gewijnt.
29 Apr: Santander
De volgende ochtend reden de treinen nog niet. Overigens niet heel verrassend; de treinen konden onmogelijk allemaal goed klaar staan om de dag te beginnen. Zo geschiedde toen we aankwamen op het Renfe smalspoorstation van Bilbao werden we teruggefloten toen we de perrons op gingen door een persoon achter de balie. Er was TVV geregeld. Toen we werden opgehaald door een conducteur om ons naar de bus te brengen waren we redelijk verrast dat er niemand anders mee ging. De bus kon niet overal in de buurt van de stations komen. Bij de meeste is de bus kort gestopt in de buurt van de stations, maar zelden waar wachtenden de bus konden horen of zien. Ons werd verteld dat de bus helemaal naar Santander zou gaan, maar net over de gewestgrens, zo’n 60s voordat onze bus langs het station Gibaja zou stoppen, kregen we te horen dat we hier uit moesten stappen en over mochten stappen op de trein naar Santander.
In Santander hadden we ongeveer 4 uur om deze prachtige stad te verkennen. Een leuke stad met een leuke baai. Net als Bilbao was het prachtig zonnig; ideaal voor de Spaanse vibes.
Na afloop zijn we op tijd naar het station gegaan. We kijken rustig welk perron we moeten hebben. Trein naar Oviedo: spoor 8, 15:28. We gaan naar spoor 8, hier komt een elektrische trein aan. Bijzonder; niet heel de route is geëlektrificeerd. Misschien dat we weer een trein wissel krijgen op de provinciegrens. Op het perron zelf staat ook: trein naar Oviedo. Er komt een dieseltrein naast ons te staan. Die is voor ons weg, en wij vertrekken een paar minuten te laat. We rijden langs leuke rivierlandschappen, alsof er niets aan de hand is.
Op een gegeven moment stoppen we op Cabezón de la Sal. Hier stapt iedereen uit. Echt iedereen. Ook de machinist. Na een kort gesprek blijkt dat dit de eindhalte was, en we de laatste trein naar Oviedo al hebben gemist. Maar we mochten als we wilden wel gratis mee terug naar Santander. Ik had inmiddels booking gespeedrunt om te zien dat er een hotel was in Cabezón voor een redelijke prijs. Dan had daar blijven wel mijn voorkeur over weer teruggaan naar Santander.
Zo geschiedde hebben we de rest van de dag onverwacht doorgebracht in het pittoreske dorpje, waar we de rest van de avond hebben gewijnt, en voor het diner bij een pizzaria hebben gegeten.
30 Apr: Oviedo & Gijón
Gelukkig hadden we 2 nachten in Oviedo, waardoor we de onverwachte vertraging van een hele dag best makkelijk op konden vangen. Ook wanneer we de volgende ochtend zien dat onze trein is geTVV’d. Ook over de TTV bus was veel onduidelijkheid. Zo werd ons niets verteld, en hebben we Adif mensen op het station lastig moeten vallen om te weten waar we de bus konden verwachten. Een half uur nadat de trein er had moeten zijn, kwam er een buurtbus die amper groot genoeg was voor de hoeveelheid mensen die mee moesten. Hier hebben we gekletst met een Nederlander die daar de Camino del Norte liep, maar vanwege een blessure een stuk met de trein deed.
Vanaf Llanes konden we verder met een miniatuurtreintje naar Oviedo, waar we alsnog het leeuwendeel van de dag hadden. Oviedo had poortjes, maar ik kon hier met Interrail niet doorheen, terwijl dit wel gewoon geldig was, dus ik ben hier noodgedwongen waar iedereen bij was gewoon overheen geklommen.
Oviedo zelf was ook echt een leuke stad, al hadden we de wolken wel weer gevonden. Na wat lekker eten bij een Mexicaan en wat sightseeën in de stad zelf hebben we ook uitvoerig genoten van het park, waarna we besloten een uitstapje te maken naar Gijón.
Voor mijn medereiziger moesten we een los kaartje kopen, omdat een interrail dag hier te duur voor zou zijn, maar met dit kaartje ging die poort helemaal niet open. Dus het was opnieuw nodig om over het poortje te springen, al hadden ze het hier een stuk makkelijker gemaakt. In Gijón zelf stonden er mensen naast een handmatige poort die ons door konden laten, al snapten ze het concept “werkt niet” niet meteen.
Gijón zelf had ook een leuke historische binnenstad met een fort dat over de Atlantische Oceaan uitkijkt. Voor het eten waren hier helaas wel alleen maar dure tentjes, en hebben we uiteindelijk gegeten bij een plek waar we alleen een voorgerecht hebben gehaald, en niet onze eigen cider mochten schenken, omdat zij dat op een fancy manier moesten doen om het te laten “luchten”. Dit is Spaans voor de helft in de prullenbak mikken omdat ze er een show van moesten maken.
Op de terugweg moesten we weer vragen om door de poort te mogen, maar de guy die dit deed snapte echt niet waarom we op het perron gingen staan van de trein die met een omweg naar Oviedo ging, en riep ons nog na, maar hield ons niet tegen. Hij had echt geen whimsy in zijn leven.
1 Mei: Oviedo - Ferrol
Op 1 Mei was het tijd voor een mega lange zit in een en dezelfde kleine smalspoortrein. Met 7,5 uur de langste Feve rit die er is. We begonnen met een enorm mistig rivierlandschap, die snel plaats maakte voor een rit langs de zonnige cyaan-kleurige kust, en jungle-achtige uitzichten in de bergen recht uit Railaway. Echt een aanrader. Vervolgens hadden we 3 uurtjes in Ferrol. In Bilbao wist de man bij het loket ons te vertellen dat de trein tussen Ferrol en A Coruña TVV was. Zodoende gingen we eerst aan het loket vragen waar we de bus konden verwachten, maar hier wisten ze in Ferrol niets van af.
Ferrol had ook zeker karakter, en hebben we hier na wat zoeken patatas bravas kunnen scoren bij een tent waar dezelfde fail compilatie echt al decennialang op loop stond.
Uiteindelijk bleek er inderdaad een trein te zijn die de relatief korte afstand tot A Coruña overbrugde. Hier moesten we in verband met werkzaamheden best een eind lopen door de stad om bij ons hotel te komen in de binnenstad. Misschien niet de meest strategische hotel keuze, maar we hebben hierdoor wel een redelijk deel van A Coruña kunnen zien. De dame van het hotel was wel echt geschokt dat we een kamer hadden met één tweepersoonsbed, en we dus samen moesten slapen, en moest zich diep verontschuldigen toen we geen andere kamer konden krijgen. Dit wisten wij echter al toen we het boekte.
2 Mei: Porto Vigo
Tijd voor onze eerste Spaanse hogesnelheidstrein. We zijn hier echt vroeg voor opgestaan. Rond half 6 zijn we uit ons nest gegaan om door de regen te gaan lopen naar de steriele luchthaventerminal die ze gebruiken als tijdelijk station. Inclusief security theater. Ik kreeg zelfs op mijn kop dat ik het serieus nam. Dit vroeg opstaan had allemaal een goede reden. Er zijn twee (2) treinen per dag die de grens over gaan bij Vigo. Eentje net na 9 uur 's-ochtends, en eentje 11 uur later. Onze trein naar Portugal ging echter niet vanaf hetzelfde station als waar onze trein aan kwam. We kwamen aan op Vigo-Urzáiz, moesten ergens de snelweg oversteken, met een lift naar beneden, en 3 blokken door sprinten om in Vigo-Guixar de trein naar Porto te halen. Dit kan echt net in de 20ish minuten ofzo die we hadden. Maar dan moet je wel 1) niet een kwartier stil staan midden op de HSL, en 2) weten hoe je bij de lift komt. Vigo-Urzáiz is echt extreem verwarrend ingericht, en zelfs met onze atletische vaardigheden waren we niet snel genoeg omdat we gewoon niet wisten hoe we er moesten komen.
Dus we hebben 11 uur lang in Vigo gezeten in plaats van Porto. Met 0 voorbereiding zijn we de stad gaan verkennen. Het was uiteindelijk een best leuk havenstadje, maar na een paar uur zinloos rondwandelen hadden we eigenlijk wel genoeg gezien. Het beste wat we toen nog konden bedenken was om een lantaarnpaal te bezichtigen. Maar het blijkt dus, een van de beste dingen die je kan doen als je vastzit op Vigo omdat je niet snel genoeg van Urzáiz naar Guixar kan komen, is weggaan.
Zo geschiedde zaten we om 3 uur op de boot naar Cangas, aan de overkant van het water. Het is een piepklein dorpje met een leuk park, gezellig strandje en wat leuke tentjes langs de boulevard.
In Spanje als je op een terras gaat wijnen dan komen ze vanzelf chips of olijven brengen, en als je er lang genoeg zit krijg je die ene die je nog niet had. Dus wij zaten lekker aan de wijn. Ze kwamen een bakje chips brengen. Even later landde er een mus op de rand van het bakje, pakte hij het grootste chipje, groter dan de vogel zelf, en peerde hij ‘m weer nog voordat we echt doorhadden wat er gebeurde.
Er naderde een storm, dus wij hebben snel de boot terug gehaald, en eenmaal terug in Vigo gescholen van de regen in een restaurantje tot het tijd was om onze trein op te zoeken.
De trein vertrok keurig op tijd en kwam keurig op tijd aan op het Portugese grensstation Valença. Dit station heeft 3 doorgaande sporen. Wij kwamen aan op het middelste spoor. Op een van de sporen stond een andere reizigerstrein. Voorbij dit station ligt een heel lang stuk enkelspoor. We stonden hier pas even stil toen er een goederentrein uit Spanje kwam en op het 3e spoor naast ons tot stilstand kwam. Er kon geen trein meer vanuit Portugal komen. We zijn 3 kwartier te laat vertrokken uit Valença. Ik zal nooit weten waarom.
We zijn uiteindelijk rond middernacht Spaanse tijd aangekomen bij ons hotel in Porto, om niets te zien van de stad en de volgende ochtend meteen te vertrekken.
3 Mei: Badajoz
Na exact niets van Porto te hebben gezien behalve het hotel en de plek waar we ontbijt hebben gescoord, was het alweer tijd om terug te gaan naar Spanje, en dat was met gepaste spoed, want we moesten de boemel van 13:36 van Entroncamento naar Badajoz hebben. Dit is dan ook meteen de laatste trein van de dag. De frequenties hier zijn echt niet best. We hadden een overstap van 38 minuten gepland. Dit werd uiteindelijk 12 minuten omdat treinen in Portugal echt niet opschieten.
In die 12 minuten moesten we eten scoren, kijken waar onze trein stopt, en kijken hoe we dan op dat perron komen. Door het complete gebrek aan reisinformatie op dit schiereiland was dit toch een grotere uitdaging dan je zou denken.
De uitzichten op dit lijntje waren anders wel de moeite waard. Vanaf hier begon het uitzicht pas echt Spaans te worden zoals ik gewend ben. Daar is de noordkust eigenlijk te groen voor.
We waren vroeg genoeg in Badajoz om ook de stad hier te verkennen, en zelfs het kasteel te betreden. Een hele mooie stad, en prima weer om rond te lopen. Al was er wel echt een hele bouwput bij het kasteel, en begon het rond 7 uur te regenen. Voor ons Nederlanders een perfect excuus voor een laat diner. We kwamen aan bij een tentje, vroegen of we konden eten. "Nee", zei ze. “Kijk maar bij de buren.” Wij naar de buren. Zelfde vraag. Zelfde antwoord. Een pleintje verderop proberen we het opnieuw. “We hebben een beetje kaas en jamón, maar verder is de keuken nog dicht.” Nou dan maar wijnen tot de keuken open gaat. Dit bleek 9 uur te zijn. Uiteindelijk hebben we hier echt lekker gegeten. Torta del Casal, een soort fondue, maar dan echt beter, al zullen ze die vergelijking misschien niet zo kunnen waarderen. De kaas is lekkerder, en in plaats van dat het constant verwarmd wordt, wordt het langzaam minder vloeibaar.
4 Mei: Badajoz - Cartagena
De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren, omdat we met minimaal HSL gebruik naar de andere kant van het land gingen. De reis begon met een 6 uur lange Media Distancia naar Alcázar de San Juan. In Don Benito had iemand tragisch genoeg haar halte gemist. Dit vond ze zo erg dat ze zelfs de machinist lastig ging vallen. Ze mocht bij de volgende halte uitstappen, maar doordat de treinen in Spanje maar een paar keer per dag rijden, was de snelste manier om terug naar Don Benito te gaan te voet. Er zouden zeker 6 uur lang geen bussen noch treinen langskomen.
Keurig op tijd aangekomen in Alcázar werden we naar verrast dat onze overstap van een uur wat langer werd. Na kort rondkijken in deze stad waar niet zo veel te beleven was, is de trein uiteindelijk met bijna anderhalf uur vertraging vertrokken, waardoor we onze volgende aansluiting compleet zouden missen. Voor deze trein hadden we ook geen reservering tot Albacete, dit was niet meer beschikbaar, maar we konden vanaf Villarobledo lekker in het barrijtuig staan.
Gelukkig is Spanje een shithole, zijn alle treinen extreem slecht en kan Renfe alleen garanderen dat mensen thuis komen door alle aansluitingen te garanderen, waardoor alle treinen mega veel vertraging oplopen. In andere woorden; Anschluss wartet.
Ditzelfde gold ook voor de trein van Murcia naar Cartagena, waar we twee nachten zouden blijven. Hier hebben we de dag afgerond met een lekkere Paella, en een extreem matige churro.
5 Mei: Cartagena
Er zijn twee dingen die ons naar Cartagena brachten. In Cartagena is een klein Feve lijntje, met een miniatuur smalspoortreintje naar het kustplaatsje Los Nietos. De conducteur was heel verward om te zien dat we na aankomst meteen weer terug gingen naar Cartagena, maar in Los Nietos was niet echt iets te bezichtigen.
Cartagena daarentegen was een van de belangrijkste Romeinse steden. Het amfitheater is tegenwoordig na restauratie in een goede staat, en zeker de moeite waard om te bezichtigen. Het was maandag, dus het museum waar ook een opgraving van het Forum te zien was, was helaas dicht (evenals alle andere musea). We konden het amfitheater zelf dus ook niet betreden, maar het was goed te zien van boven vanaf het park dat hoort bij het kasteel. Achteraf hebben we geluncht bij een hele goeie Indiër in de stad.
Een ander ding dat ik in Cartagena wilde doen was een bezoek brengen aan de Licor 43 fabriek, waar we een rondleiding met een cocktailproeverij konden krijgen. Het was een hele uitdaging om de juiste bus te vinden, google maps was het bijvoorbeeld niet eens met de nummers op de bus, en beiden klopten ook niet met apple maps, maar uiteindelijk vonden we een bus met de juiste bestemming, en een chauffeur die bevestigde dat dit inderdaad de bus was naar “Las Bodegas.” We hadden alleen ter hoogte van Las Bodegas niet het idee dat we hier welkom waren. Om te beginnen was er geen bushaltepaal, noch een stoep.
Alle andere gasten waren dan ook met de auto en om je gerust te stellen over de veiligheid van Spaanse wegen, deed iedereen mee met de proeverij. De tour zelf was niet super boeiend. Het begon met een onmogelijk verhaal over een Romeinse origine, om vervolgens niets te zeggen over de periode tussen de val van het Romeinse Rijk en 1942, toen een guy die drank heeft gemaakt. Vervolgens kregen we een geschiedenis van marketing voor de drank, en we kregen een klein deel van de fabriek te zien. De reden dat ik zeg dat hun verhaal onmogelijk was, is dat we een aantal ingrediënten te horen hebben gekregen; Citroen, sinaasappel, vanille, en gedistilleerde alcohol op suikerrietbasis. Alles was of van de nieuwe wereld of het was door de Moren meegenomen.
Achteraf moesten we ook weer terug naar Cartagena, en we konden niet blijven tot de bus die een uur na hun sluiting er pas zou zijn. Gelukkig zijn we aan de praat geraakt met wat Nederlanders die ons een rit aanboden toen ze hoorden dat we nog moesten wachten op de bus.
Dat extra uur hebben we gebruikt om de andere heuvel van Cartagena te beklimmen waar onder andere een Romeinse tempel heeft gestaan, en waar we een leuk uitzicht hadden over de stad. Achteraf hebben we een wijze les geleerd over vertaalde menu’s; ze zijn waardeloos. Spaanse namen voor gerechten kun je googlen. Pogingen om de namen te vertalen naar het Engels totaal niet, dus het was heel moeilijk om iets te kiezen.
6 Mei: Cartagena - Barcelona
De volgende dag was het alweer tijd om Cartagena achter ons te liggen, maar we hadden eerst heel de ochtend om nog even het Forum te bezoeken nu dat het museum open was. Jammer dat we niet meer tijd hadden om rustig het hele museum te beleven.
We moesten namelijk verder. We hadden een hotel aan een kustplaatsje in de buurt van Barcelona, dus we moesten eerst naar Valencia, waar we een overstap hadden op de enige hogesnelheidstrein in Spanje die niet via Madrid gaat. Onze overstap was echter in gevaar door een brand langs het spoor waardoor er een file ontstond omdat alles over hetzelfde spoor moest. Maar in Spanje: Anschluss wartet. Altijd.
We hebben bij Sants geprobeerd om ook eten te regelen voor de dag erop, omdat we dat in het kustplaatsje niet zouden kunnen regelen maar we konden geen brood krijgen, alleen crackers die uiteindelijk niet te nassen waren, maar we moesten iets.
Net nadat we bijna middernacht in Sant Andreu bij ons hotel aan waren gekomen kregen we bericht uit Frankrijk; onverwacht staking op de Franse spoorwegen. Ons plan was eigenlijk om de langzame spoorlijn van Figueres naar Perpignan te nemen, maar toen moesten we toch maar een TGV boeken.
7 Mei: Spanje proberen te verlaten
De poortjes gingen weer een keer niet open, maar in Sant Andreu was er gelukkig iemand die nog nooit in haar hele leven heeft gehoord van interrail maar op een of andere manier wel voor het spoor werkt. Na een lange onnodige discussie, mochten we toch door naar het perron langs het strand.
Eenmaal op het perron komen we er echter achter dat de trein te laat is, ruim een kwartier. Hiermee zouden we onze aansluiting op de TGV moeten kunnen halen, maar helaas. Een paar haltes later was er een storing met de deuren, en werd het duidelijk dat we een andere TGV mochten gaan boeken, die we met ruim 3 kwartier vertraging op Girona zouden moeten kunnen halen. De trein ging helaas door veel natuur waar geen of bijna geen bereik was, waardoor we bijna een uur hebben gedaan over het boeken van tickets.
Na veel stress zijn we alsnog heelhuids aangekomen in Girona, ruim op tijd om wat echt eten te halen voor we weer door het security theater mochten voor de trein naar Frankrijk. Op de grens werden we eraan herinnerd dat als je Frankrijk binnen komt, Schengen een illusie is. In Narbonne was het tijd voor mij om afscheid te nemen van mijn metgezel. Hij ging weer terug via Parijs, maar mijn plannen waren om over de Alpen naar huis te gaan.
In Narbonne had ik alle tijd om te genieten van misschien het beste dat de Franse keuken ooit voor de wereld heeft gedaan: De Franse taco. Een kapsalon, maar dan meer saus, ongezonder, en in een tortilla wrap.
Keurig op tijd gingen we verder naar Marseille in een lekker comfortabele Corail. In Marseille kwam de trein keurig op tijd aan voor de overstap op de trein naar Toulon, waar mijn hotel ook was. Ik heb lekker mijn rust genomen, en verder niet veel meer van Toulon gezien. Ik was echt kapot, en ik had energie nodig voor de komende twee dagen.
8 Mei: Monaco & Tenda line
Na lekker uit te hebben geslapen was het weer tijd om verder te reizen, wederom in een Corail. Ik kon lekker genieten van het uitzicht over de Côte d'Azur. Je zou bijna denken dat ze het verven zo lichtblauw dat het water is. Het doet zijn naam echt recht.
Na een korte overstap in Nice kwam ik in de kelders van Monaco Monte Carlo. Het lijkt me dat deze plek nooit goed te voet begaanbaar is, maar dat heb ik niet kunnen ervaren. Er waren voorbereidingen voor F1 kort na mijn bezoek. Ik heb in de anderhalf uur dat ik in het kleinste “echte” land op aarde was het paleis bezichtigd, evenals het casino, maar het was niet voor mij weggelegd. De gebouwen waren best dik maar ik heb niet echt genoten, met name omdat de stad gewoon niet begaanbaar was. Maar nu heb ik wel een land op Trainlog ge100%, maar in tegenstelling tot veel anderen die dit hebben, heb ik het ook echt bezocht.
Zo geschiedde ging ik weer verder naar het oosten, waar ik in Ventimiglia de trein weer terug naar Frankrijk zou nemen. Europese data is niet geldig in Monaco, maar helaas duurde het tot ik bijna weer in Italië was tot ik weer bereik had.
Vanuit Ventimiglia ging ik over de Tenda lijn naar Cuneo. Deze lijn gaat door Frankrijk terug naar Italië via de Tenda pas. De spoorlijn tilt je langzaam de alpen op langs de bergwand, en brengt je langs wildwater rivieren, watervallen, rotsformaties, en dorpen die midden op de heuvel zijn gebouwd. Ik denk dat dit misschien wel de meest pittoreske spoorlijn van heel Europa kan zijn. Als hij niet op nummer 1 staat, dan staat hij zeker wel hoog. Zeker aan te raden als je in de regio bent. In Cuneo had ik een hele krappe aansluiting. Toen ik halverwegen de trap was, zag ik pas op de vertrekborden dat de trein naar Turijn was doorgekoppeld, en dat ik had kunnen blijven zitten. In Spanje kun je reisinformatie krijgen met de Adif app. In Italië, heb je fucking pech. Dit was wel nuttige informatie om gewoon op te kunnen zoeken.
Eenmaal aangekomen in Turijn, check ik in bij mijn hotel, en krijg ik van de extreem enthousiaste host te zien dat het ontbijt zelf-service is, op een manier die ook relevant is als ik om 5 uur alweer uit de deur ben. Dat is het betere werk, maar ik had nog niet gegeten sinds ik in Ventimiglia een ijsje heb gehaald, dus ging ik op zoek naar een pizzeria. Ik kom binnen, gasten kunnen geen Engels, mooi, vervolgens bestel ik een pizza, en de kok pakt een blok hout en gooit het op het vuur. Nou dan weet je dat je binnen bent. Echt een geweldige pizza. Dat alleen al maakt het uitstapje naar Italië het waard.
9 Mei: Terugreis
De dag erop mag ik vroeg uit de veren voor het laatste deel van mijn reis; Italië naar Nederland in 1 dag. Het klinkt heel krap, maar het is goed te doen. Zolang je niet geDB’ed wordt en om 8 uur ‘s-ochtends thuis aan komt, zie ook mijn thuiskomst vanuit Sicilië. Eerst een stukje van Turijn naar Milaan door de Po vallei, gevolgd door een krappe overstap op de trein naar Bern. Toen ik me realiseerde dat ik ook in Spiez over kon stappen op dezelfde ICE naar Frankfurt was ik snel overtuigd; lekker rustig instappen in het prachtige Spiez vs op de duistere kelder van Bern. Voor ik daar was, werd ik natuurlijk eerst verwend met het mooie Zwitserse uitzicht over de Alpen, zoals we dat gewend zijn van treinen in deze regio.
Mijn ICE kwam met maar 2 min vertraging aan in Spiez, om met 3 minuten vertraging in Frankfurt aan te komen. Ik kon een kwartier overstap comfortabel halen, en kwam daarna met maar 5 minuten vertraging aan in Arnhem. Ongehoord. Ik ben van Italië naar Nederland gekomen in 1 dag, en mijn meeste vertraging was 6 minuten in Milaan. Alle overstappen gehaald. Wow. Dat mag niet ongestraft blijven.
Ik zag in de ICE al dat de 3600 die ik wilde nemen vertraagd was, dus besloot ik de IC van Arnhem naar Nijmegen te pakken, waar ik misschien kans had om over te stappen op een 3600 eerder, als ik die zou missen, dan zou ik niets verliezen. En inderdaad, ik trek een sprintje, druk op de knop, maar de trein rijdt al weg. De vertraging werd zo erg dat het toch leek dat de sprinter een betere optie was. Die gaat ook naar Den Bosch, en dan ben ik ook thuis. Maar helaas, we stoppen in Oss, en krijgen de omroep dat de trein wat langer stil staat om de 3600 in te laten halen. Maar dat wil zeggen, dat de snelste route naar Den Bosch dus alsnog met die 3600 is, waar ik zo mijn best voor heb gedaan om die in te kunnen halen.
Het doel van de reis was om me voor te bereiden op mijn lange solo trip naar Japan later in het jaar. Het belang van een echte rustdag werd tegen het einde van deze reis weer echt duidelijk en dat is een les die ik serieus heb genomen tijdens het plannen van die reis. Maar Spanje zelf was echt leuk, en reizen met vrienden heeft ook wel echt wat, en dat smaakt ook zeker naar meer.
Reacties
Een reactie posten