The United Kingdom, starring Europe (13-20 Apr 2024) 🇳🇱🇧🇪🇫🇷🇬🇧

Bekijk de treinroute hier!

Mijn goede voornemen voor 2024 was om een keer naar het Verenigd Koninkrijk te gaan. Ik heb er veel vrienden wonen die ik nog een keer wilde bezoeken, en ik moest Londen ook nog een keer bezichtigen. Bovendien is er net als op Rügen een oude maglev te zien in een paar musea daar.

Ik had een nieuwe tas gekocht na Bouzonville omdat mijn oude rugzak inmiddels niet meer waterdicht was, en ik een gat in de onderkant al eerder tevergeefs dicht had genaaid. Dit was de grootste rugzak die Eastpack had die nog telde als een normale rugzak. Ook zeker een upgrade ten opzichte van mijn vorige. Ik heb 'm ruim ingepakt om een week weg te gaan, en het paste er allemaal nog net in.

Het plan was om in Brussel op de Eurostar te stappen naar Londen. Maar waarom rechtstreeks naar Brussel als het ook met een omwegje kan? Zodoende heb ik bedacht om via Gent te reizen. Wat ik niet doorhad was dat ik een EXP trein naar Gent had. Deze gaat zonder te stoppen tussen de twee provinciehoofdsteden, maar rijdt hiervoor wel om via Mechelen. Weer een stukje spoor dat ik nog niet eerder heb gehad.

Het uitzicht naar Gent was op zich wel leuk zo. Na een korte overstap in Gent ging ik door naar de Europese hoofdstad, waar ik zo'n 4 uur voor de Eurostar. Misschien veel te vroeg maar dan kon ik in ieder geval alvast genieten van Brussel. Hier was ik namelijk ook nog nooit echt geweest.

De directe omgeving van Midi was echt heel naar, maar de rest van de stad zag er eigenlijk best leuk uit. De historische binnenstad had zeker wat leuke dingen om te zien. Het meest jammerlijke was dat piepkleine standbeeld dat iedereen oppert als het beste ding om te zien in Brussel. Ik snap echt niet waarom ik nergens in heel de stad toeristen kan vinden, en dan rond Menneke Pis amper kan staan.

Weer terug op Midi kom ik erachter dat mijn Eurostar er al gewoon staat. Helaas mag nog niemand het perron op tot 20 min voor vertrek. Waarvoor weet ik niet, want het is niet alsof ze de trein schoon hadden gemaakt in het uur dat die trein stond te chillen. In plaats daarvan moeten we op die plastic stoeltjes zitten in de Eurostar terminal. Ze dachten waarschijnlijk van hé dit is wel een heel duister hok zo zonder ramen; laten we de muur zwart verven. Alleen een waar genie kan dit hebben bedacht.

Eenmaal in de trein sta je zo in Londen. Op het prachtige spoorwegkathedraal London St. Pancras wachtte een vriend van mij. Na te genieten van een cider zijn we met de Elisabeth line naar Canary Wharf gegaan, en vanaf daar teruggelopen naar London Bridge. Ik had hiervoor nog nooit een cider op maar dit alleen is al de moeite waard om terug te gaan. Ik heb ook zeker de moeite genomen om ze later in mijn reis nog op te zoeken. Helaas aan het eind van de dag zoveel gelopen dat ik een blaar op had gelopen. Hier heb ik heel de reis lang nog last van gehad.

De dag erop was het plan om Londen zelf te bezichtigen. Genieten van de uitzichten en de architectuur. Echt een prachtige hoofdstad. Ik heb ook niet het idee dat ik alles heb kunnen zien, dus zeker de moeite waard om een keer terug te gaan.

Wat ik ook heel nice vond aan het Verenigd Koninkrijk is dat musea gratis te bezoeken zijn. Zo ben ik naar the British Museum geweest, die veel leuke dingen had, maar helaas wel echt veel te druk was, en the Natural History Museum. Allebei echt aanraders. Ik had echt beter van tevoren moeten kijken wat er te beleven valt. Er is heel veel maar ik zat veel te snel zonder ideeën. Wat ook niet hielp was dat mijn voeten toch echt pijn begonnen te doen van al het lopen.

Na een dagje in de Britse hoofdstad was het tijd om naar het noorden te trekken. Het plan was dus om naar een spoormuseumpje in Peterborough te gaan, blijkt deze alleen op Woensdagen en in het weekend open te zijn. Oeps. Dit museum had 1 van de 2 openbaar toegankelijke Birmingham Maglev voertuigen. De andere zou in handen zijn van het museum in York, en verplaatst naar Locomotion in Shildon. Die stond ook op de planning, dus dan maar meteen door naar Glasgow. Hiervoor was ik eerst met de LNER naar Leeds, en vanaf daar met Northern naar Carlisle over de Settle & Carlisle line. Dit was wel echt een heel mooi lijntje. Ik snap waarom dit een aanrader was.

Vanaf hier was ik met Avanti doorgereisd naar Glasgow. Omdat ik dus niet in Peterborough naar dat museum was geweest was ik een stuk eerder dan gepland in Glasgow. Mijn oorspronkelijke plan was om de volgende ochtend Glasgow te verkennen en een foto te maken van alle gebouwen die in Transport Tycoon zijn beland.

Op zich heb ik dit wel redelijk gedaan volgensmij. Verder was Glasgow wel een leuke stad, maar helaas moest ik de volgende dag gewoon weer verder. 

Vanuit Glasgow Queen Street heb ik de rechstreekse trein naar Mallaig genomen. Een prachtig lijntje door de Schotse heuvels, 5 uur aan een stuk. Je gaat langs fjords, hele leuke riviertjes, en heel leuke heuvellandschappen die me echt deden denken aan Spitsbergen. Op een gegeven moment gingen we over een heel lelijke betonnen brug. Blijkt dus volgensmij de oudste betonnen brug ooit te zijn. Maar deze was dus ooit in een Harry Potter film geweest dus iedereen zat tegen het raam geplakt het Harry Potter deuntje te neuriën. Dit was wel jammerlijk. Misschien het leukste lijntje van heel mijn reis.

In Mallaig heb ik nog Fish & Chips gehaald en genoten van het water voordat ik met de boot verder ging naar Amadale.

In Armadale heb ik een tijdje zitten wachten op de bus naar Broadford waar ik een korte overstap had naar Kyle of Lochalsh, waar ik een nachtje door zou brengen.

Het hostel dat ik hier had geboekt was echt heel bijzonder. Het was er erg rustig; ik hoefde mijn kamer niet te delen. Er was verder 1 Chinese PhD student die aan d'r thesis aan het werken was en later kwamen nog 2 Nederlanders binnen. Op straat stond nergens aangegeven waar je moest zijn, dus ik ben rondgedwaald tot iemand van het hotel ernaast me heeft geroepen; incheck was dus blijkbaar bij de buren.

Eenmaal binnen kwam ik erachter dat de keuken die aangegeven stond op de pagina op booking.com niet echt bestond. Er waren 2 magnetrons. Ik snap trouwens niet waar die pan in de foto voor was. Als ik dit alles van tevoren had geweten had ik nog iets kunnen kopen voor in de magnetron, maar nee ik had al ingrediënten gekocht met het idee dat ik toegang zou hebben tot een keuken. Uiteindelijk gegoogled hoe je een rauwe ui bereid in een magnetron, en nog best een prima iets kunnen maken.

De volgende ochtend moest ik weer naar het Zuiden, maar in Perth zou een vriend van mij me opwachten om mee te gaan naar Edinburgh. Maar eerst 2,5 uur naar Inverness. Dit spoorlijntje was ook wel echt leuk.

Na Inverness weer zo'n leuk lijntje naar Perth door het prachtige Schotland. Echt wat een landschap, ik kan nauwelijks wachten tot ik weer terug kom.

In Perth werd ik opgewacht door een vriend van me die heel graag wilde dat ik de trein over de Forth Rail Bridge nam naar Edinburgh. Het is een best leuk stukje langs de kust, alleen kun je de brug zelf niet echt zien vanaf de trein.

In Edinburgh kreeg ik een korte tour van de stad zelf en van de binnenkant van een Wetherspoons. Ook Edinburgh is zeker de moeite waard om een keer naar toe te gaan. Echt een heel erg mooie stad. Dit kwam ook weer teneinde, want ik moest weer door.

De volgende ochtend ging ik met LNER naar Darlington, en vanuit hier weer door naar Shildon, naar het spoorwegmuseum Locomotion.

In Locomotion waren een aantal hele bijzondere treinen zoals de APT-E en het prototype van de HST. Voor mij de reden om hier naartoe te gaan was toch echt de Birmingham Maglev, misschien wel iets minder cool in vergelijking met een aantal van de overige treinen. Het museum in York heeft het nodig gevonden om deze trein om te verven naar een kleur die het nooit gehad heeft. Waarom kan ik me eigenlijk ook helemaal niets bij voorstellen. Je kan het oorspronkelijke oranje nog zien zitten. Het exemplaar in Peterborough zou nog wel in oorspronkelijke kleuren te zien zijn.

Toen ik genoeg had gezien van Shildon ging ik weer terug naar Darlington om weer met de LNER door te reizen richting York.

In het spoorwegmuseum in York staan ook een paar bijzondere treinen. Ik was zeker lichtelijk verbaasd om te leren dat er ook een Shinkansen tentoongesteld was in York. Verder hadden ze een Intercity 125. Niet echt museumstukken; ze zijn nog in gebruik door Scotrail en GWR; ik heb ze nog zien rijden. Ook de TMST was tentoongesteld; de trein waarmee ik het land in ben gekomen. Raar land wel.

Toen ik genoeg had gezien van het museum ben ik nog de stad ingetrokken. York is op zich een best leuk dorpje zo. De oude straatjes zagen er heel schattig uit, en het was best leuk dat je zo over de stadsmuren kon lopen.

De volgende dag was het idee om naar Manchester te gaan om een vriend te ontmoeten. Op aanraden van een ander was ik onderweg nog in Hebden Bridge gestopt. Best schattig stationnetje verstopt in het groen. Helaas stond er in Manchester niemand op mij te wachten. Hij had last minute afgezegd. Hij zei dat hij zich erg ziek voelde. Jammer.

Zodoende heb ik Manchester zelf maar getoerd. Dit was een best fraai stadje. Niet zo bijzonder als de andere steden in deze reis, maar ik had weinig te klagen hier. Behalve dan over het standbeeld van de man die de Tweede Wereldoorlog heeft gewonnen, die kort daarna voor z'n geaardheid is geforceerd een behandeling te ondergaan die uiteindelijk heeft geleid tot z'n dood. Echt maar en klein standbeeld voor zo'n belangrijke man. Ook na zijn dood wordt hij nog altijd niet gewaardeerd.

De volgende dag moest ik alweer terug naar Londen om de Eurostar te nemen richting huis. Hiervoor moest ik eerst met de Transpennine van Oxford Road naar Piccadilly, om hier een korte overstap te pakken naar Londen. In Londen had ik weer een paar uur voordat de Eurostar vertrok, dus heb ik eerst nog een andere vriend van mij ontmoet bij St. Pancras om de tijd te verdrijven.

De Eurostar terminal in Londen is misschien nog veel erger dan in Brussel. Omdat deze gebruikt wordt voor 2 bestemmingen zijn er 2 keer meer mensen dan er eigenlijk in zo'n terminal horen te passen, en ook hier mogen mensen pas kort voor vertrek het perron op en moeten ze al die tijd in een overvolle terminal zonder ramen wachten. De Eurostar experience is oprecht nog erger dan de meeste vliegvelden; daar kun je namelijk ten minste uit het raam kijken, en de meeste zijn ook redelijk gebouwd op de benodigde capaciteit. De volgende keer vlieg ik wel naar het Verenigd Koninkrijk. Ze zoeken het maar uit.

All good things come to an end. Eenmaal in Brussel heb ik snel de premetro gepakt naar Brussel Noord om het aantikken van Brussel Centraal nog even uit te stellen. Vanuit daar heb ik simpelweg de bekende weg over Roosendaal gepakt terug naar huis.

Ik heb veel gedaan. Veel gezien. Veel van mijn vrienden gesproken. De grote Britse steden waren echt mooi om te zien, maar het was ook voldoende duidelijk dat alles daarbuiten ideaal was voor een treurtrip. Ik moet zeker nog een keer terug naar het land van cider, Nando's, en de Meal Deal.